Δυο νύχτες στην Αθήνα

Δυο νύχτες στην Αθήνα - ΜΕΡΟΣ Β'

[Μέρος Α']

Ο Άρης είχε προτείνει ο ίδιος λίγες εβδομάδες πριν να χορογραφήσει και να παρουσιάσει ένα σύντομο κομμάτι ως εισαγωγή στο φεστιβάλ νέων χορογράφων. Δεν ήταν ακριβώς «νέος χορογράφος», αλλά ούτε κι από αυτούς που λάμβαναν χρηματοδοτήσεις και παρουσίαζαν πρωτοποριακές δουλειές στους μεγάλους χώρους πολιτισμού της Αθήνας. Η παρούσα και παρατεταμένη θέση του κάπου ανάμεσα στα δύο του επέτρεπε να κάνει το «καλωσόρισμα» στους καινούργιους ως κάποιος που δεν έχει κάποια άλλη υποχρέωση, ή και φιλοδοξία.

Τη μουσική των τριών λεπτών παρά ενός δευτερολέπτου την είχε ηχογραφήσει ο ίδιος μήνες πριν, σκαλίζοντας τις γνώσεις του στο πιάνο. Δεν είχε καταφέρει έκτοτε να τη χρησιμοποιήσει κάπου αλλά, σκέφτηκε, η περίσταση του φεστιβάλ ήταν μία καλή ευκαιρία. Ίσως έβγαινε κάτι μεγαλύτερο που θα μπορούσε να το παρουσιάσει ύστερα ανεξάρτητα… Αυτά τα παρολίγον τρία λεπτά του έπιναν τις τελευταίες νύχτες το αίμα, τον αέρα και το οξυγόνο, καθώς ανακάλυπτε, ή επιβεβαίωνε, την πλέον ανικανότητά του να συγκροτήσει κάτι, οτιδήποτε, χορευτικό.

Τα τελευταία πέντε χρόνια συμμετείχε σε δουλειές άλλων χορογράφων, απλά ως χορευτής. Στο παρελθόν κάποιες λίγες δικές του δουλειές δεν είχαν βρει ανταπόκριση πέραν του γνωστού, και περιορισμένου, χορευτικού κοινού. Είχε σταματήσει να κυνηγά ευκαιρίες και να κατεβάζει ιδέες, κυρίως επαναλαμβάνοντας στον εαυτό του ότι εντέλει τα πράγματα δεν οδηγούσαν πουθενά. Η παρούσα κατάσταση ήταν μία εξαίρεση, ή ίσως μία ατυχής προσπάθεια δραπέτευσης προς τη δημιουργικότητα.

Τα σκουπίδια και οι κάδοι δε μύριζαν πλέον καθόλου. Η ζέστη συνεχιζόταν και τα μπαλκόνια έμεναν σκοτεινά κι ορθάνοιχτα. Αποκοιμήθηκε κατάχαμα, η πλάτη να στάζει στα πλακάκια αργά αργά. Ίσως θα μπορούσε να στάζει έτσι και η έμπνευσή του, θα σκεφτόταν αν ήταν ξύπνιος…

ΙΙ.

Η Πέτρα, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, έκλεισε με συγκρατημένη βία την οθόνη του υπολογιστή, έβγαλε τα ρούχα της και έμεινε αρκετή ώρα στο ντους. Κοιτούσε τα πόδια της όπως κυλούσε πάνω τους το νερό, ασύμμετρα και άκομψα από πάντα. Δυσανάλογα με τον μικρό της κορμό και στήθος, ξεχώριζαν όποτε φορούσε κάτι ανάλαφρο. Παρ’ όλες τις προσπάθειες γυμναστικής στο παρελθόν, το σώμα της δεν άλλαζε κι έτσι η ίδια, άβολα νιώθοντας τον ίδιο της τον εαυτό, απέφευγε να το δείχνει. Αυτός ήταν και ο βασικός λόγο που είχε αντιπαθήσει στιγμιαία τον χορευτή που είχε μετακομίσει πάνω από πέρυσι. Καλλίγραμμος και άνετος, περπατούσε ακόμα και όταν έμπαινε στην πολυκατοικία δηλώνοντας περίσσεια ικανοποίηση για τον εαυτό του. Δε τον θεωρούσε αλαζόνα ή εγωπαθή. Για την ακρίβεια δεν ήξερε τίποτα για αυτόν. Ίσως μία κούραση στο βλέμμα του, όπως και στο δικό της, που έβγαινε νωρίς στα τριάντα τους χρόνια να υπέθαλπε μία συμπάθεια για αυτόν. Ή καλύτερα, συνενοχή. Για αυτό που ήταν και, περισσότερο, για όσα δεν ήταν κανείς από τους δυο τους.

Δροσισμένη και λίγο μουδιασμένη από την πίεση του νερού βγήκε στο σαλόνι σκεπασμένη με την πετσέτα. Παραδόξως, έχτιζε πάντα όμορφους και καλλίγραμμους ήρωες στα μυθιστορήματά της. Ίσως για αυτό είχαν και κάποια σχετική επιτυχία, η οποία ήταν το βασικό στοιχείο που της επέτρεπε να βιοπορίζεται από αυτά και να εμφανίζεται ανά εξάμηνο ή ενιάμηνο με ένα νέο χειρόγραφο στους εκδότες. Από την συνάντησή τους όμως πέντε μήνες πριν για την σελιδοποίηση του τελευταίου βιβλίου, δεν είχε ξαναεπικοινωνήσει μαζί τους για κάτι νεότερο παρά μόνο για τα διαδικαστικά της έκδοσης.

Ίσως την είχε κουράσει η αλλεπάλληλη δημιουργία «ωραίων» χαρακτήρων στις ιστορίες της. Όμως ο κόσμος αυτό χρειαζόταν. Κανείς δεν ήταν σε διάθεση να διαβάζει για άσχημα πράγματα ή για άσχημους ανθρώπους. Ξανάρθε στα ρουθούνια της η μυρωδιά από τα σκουπίδια, αν και ο δρόμος ήταν σχετικά καθαρός. Έμεινε στάσιμη λίγα λεπτά, ίσα να συγκρατήσει την αίσθηση και την πλάνη της δυσωδίας. Βγήκε στο σκοτεινό μπαλκόνι, ακόμα τυλιγμένη στην πετσέτα της, και κοίταξε τον έρημο δρόμο. Τέτοιες ώρες η γειτονιά ησύχαζε και άκουγες μόνο τις ομιλίες όσων γυρνούσαν αργά πίσω ή όσων περιστασιακά βόλταραν τη νυχτερινή και ολόζεστη Αθήνα. Στην πλάτη της είχε σχηματιστεί ένα λεπτό ρυάκι ιδρώτα, κατεβαίνοντας κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης και μένοντας μετέωρο στον κόκκυγα. Ένας δυνάμει καταρράχτης, σκέφτηκε, και άφησε την πετσέτα να πέσει στα πλακάκια του μπαλκονιού. Αφήνοντάς την κατάχαμα, περπάτησε αργά γυμνή προς το εσωτερικό του σπιτιού.

[Μέρος Γ']

Comments

Wolf nights in Bucharest

My demons sleep quietly under the full moon now, but other nights they stalk and howl like the ghost wolves of Bucharest. The large boulevards are as deserted as many their lights are, and of all the nights tonight with all the remaining Christmas decorations and lit up skylines, it feels the darkest of all. Yes, the city hosts its strangers and the youngest the children the more the milk the greater the need to undo and become again. Far from the shiny boulevards, the sideways remain true to their darkness not faking any kind of virtue not looking for temporary saviours. The animals human and other lick each other's wounds and carry on the hunt of the night before it's too late for apologies and too early for excuses. For every battle lost a soul carrier takes over, becoming and rebecoming never undone never out of opportunities, the last hope of the damning and the damned. The wolves howl tonight, the c...

Windswept

The moon plays with the shadows of the caves hiding and emerging once from the mountain’s peak and once from the dense clouds; it also plays with me. The rain falls liquid and malleable, like the skies it comes from; it carries itself especially forcefully through the island’s irregular openings; the drops are heavier when touched and they stay. The crows have already moved – together but in distance – to find shelter, as the rushed waves wash ashore killed dolphins. I touch the drops to hold onto something or to wash off the horror. The horizon is closer than most nights and I cannot feel the land anymore, nor do I want to. The moon, fuller than ever, shows and goes; until the church bells ring the first hour of the morning. April – May 2026, Samothraki.

Έγκλημα στη Σαμοθράκη

Συγκλονιστικές είναι οι εξελίξεις σχετικά με το μέχρι στιγμής ανεξιχνίαστο έγκλημα στη Σαμοθράκη. Η σωρός του Μολδαβού επιχειρηματία βρέθηκε τελικά σε δύσβατο κομμάτι του βράχου Βρυχού, περιφερειακά του οικισμού της Χώρας. Η αστυνομία κάνει λόγο για δολοφονία, αλλά δεν έχει δώσει προς το παρόν λεπτομέρειες για τυχόν υπόπτους ή για τον τρόπο που αφαιρέθηκε η ζωή του θύματος! Ρίγος στην τοπική κοινωνία εν μέσω καλοκαιριού! Θα επιστρέψουμε κοντά σας μόλις έχουμε νεώτερα... Ο αστυνόμος Μακρής έκλεισε το ραδιόφωνο με αργές, σχεδόν θεατρικές κινήσεις. Όχι πως ήταν λάτρης του σανιδιού · μάλλον το αντίθετο. Τον επιβράδυνε περισσότερο η σκέψη της τελευταίας φράσης που άκουσε. Θα επιστρέψουμε κοντά σας μόλις έχουμε νεώτερα... Ήξερε τι σήμαινε αυτό. Το τηλέφωνο θα χτυπούσε σύντομα. Στην Αλεξανδρούπολη επικρατούσε πνιγηρή ζέστη. Ο απογευματινός παραλιακός περίπατος περισσότερο είχε αυξήσει παρά ανακουφίσει τη δυσφορία που ήδη ένιωθε. Βέβαια δεν ήταν μόνο ο καιρός. Στην πρα...

Unconcluded lasting

A shy rain drizzles across the sea almost involuntary certainly insecure. All these empty moments their quietness and the silent awaiting, an unvoiced hope that walks the earth in the morning and fades in the depths of the moon at night, a light that sleeps and wakes wakes and sleeps illuminating nothing at all. Yes, even the light can wither without care without a word or with just saying empty, muted words. The rain drops like gold liquid light trapped in particles unsurfacing an awaiting permanently silenced; an unconcluded lasting. February 2026, Athens. Photograph: Corfu, January 2025.

The Rain vocabulary

The weather came in showers like hours pass in tandem; horizons threw on us gale. I can't imagine a world full of sunshine, said the lonely soil; and opened its hugs to the skies. The windows licked the drops before the wind could carry them away; before they would turn into salt a freezing sensation of ice. The storm had only started; and ducks fled the lake like children flee a war. The river only tried to stand for a second or a moment; the river tried to say it was soon going to go away. October 2023, Athens & October 2025, Lesvos Photographs: contemporary (above) & ancient (below) port of Mytilene, Lesvos, October 2025.

The London collection of short poems

Lambeth / Waterloo Bridge The summer early morning hours smell of fresh cut grass and they come as hesitant as the foxes in the garden; how do I love walking from home to the world’s opening. Tavistock Square An evonym lets itself into the world blossomed and ready – complete and the world takes it instantly; and so I watch the world noticing you and you watch me and there’s some uplift and quietness in this moment that both soothe me. Bloomsbury A radiant cloud settles; all this rain – soft & undecided – transcends London and moves me north while the colours multiply. Trafalgar Square / Westminster Bridge There’s a whole life that with each strike of the clock crosses the bridge and shares herself – so openly; she does so quarter after quarter hoping the right someone will notice. Borough Market / London Bridge I surrender to the controlled chaos and people carry me and at times I carry some stranger, and as I let it all happ...

Vanilla & lavender

You always sleep breathing peacefully in your bed (ever since). The house smells like vanilla and some lavender and you are always sleeping peacefully in your bed (for over a decade now). You will always sleep no matter the flowers in the house no matter the hours that pass. November 2025, Piraeus.

Perceptual haikus

I. The truth gives itself in pieces; it floods my eyes & mind. II. A tribe of hooded crows pulls me back up; or do they plunge me further in the deep? III. A drop falls in the Aegean; the sea licks my wounds unfathomably. IV. Things I’ve known before their time; or things that have crossed their place? V. Fragmented souls flying as dandelions ; they whisper in the atmosphere their fragility. VI. This moon tonight burns transcendentally; worshippers of any kind turn to the sky quietly. VII. The horizon crumbles one star & a cloud at a time; I’ve dreamt of this before with my eyes wide open. August 2026, Samothraki Photos: top – the August full moon rises from the sea on Samothraki; bottom – a hooded crow watches over Chóra of Samothraki.

Inner ocean

The faster I pace the more often I forget to catch my breath. Rarely I catch a glimpse of the waves crashing against the medieval stone walls, or hear the meditating sound of this moment from afar; and history slows me down inadvertently. Does it take an ocean to draw my attention now? I remember noticing once a “day launching itself unaware of what is to come and what is slowly slipping away”. i Today’s day escapes my attention again… If I were to sit on that coastline bench, I would come to realise I ebb and flow, one day to another one life to the next. October 2026, between Greece & Scotland. i Poem ‘Brexit’ (2020): https://poetic-movements.blogspot.com/2020/12/brexit.html

Down the rabbit hole

I. In my dreams I fall off the plane. Underneath me is the dark sea the only source of light the night ferries crossing waters from known to the unknown. I never make contact with the water; instead, as the distance from the plane increases above me so does the reach of the sea under the more I fall the farther I find the sea. The next night I fall all the same the distance longer this time. II. My dream starts and starts and starts again and again and always but never ends. Bound to endless beginnings. Sept. 2026 Kr a k ó w

Poetic Movements

Search This Blog