Poetic Movements

  The weather came in showers like hours pass in tandem; horizons threw on us gale. I can't imagine a world full of sunshine, said the lonely soil; and opened its hugs to the skies. The windows licked the drops before the wind could carry them away; before they would turn into salt a freezing sensation of ice. The storm had only started; and ducks fled the lake like children flee a war. The river only tried to stand for a second or a moment; the river tried to say it was soon going to go away. October 2023, Athens & October 2025, Lesvos Photographs: contemporary (above) & ancient (below) port of Mytilene, Lesvos, October 2025.

  I held the summer in my hands the perfect seashell delicate & brighter than the sun the wind rolled the sea outwards wild birds circled the mountain above and pebbles danced aimlessly in the air for a second my fingertips touched the sky and then the moment was gone; so I stood half-hidden & half-showing in the navel of the earth waiting (and when a star fell entangled in my hair I knew this was also the centre of the galaxy). September 2025, Kipoi – Samothraki

Μια σπάνια παχύρρευστη ησυχία κουτρουβαλά τα σκαλιά της παλιάς πόλης · σα μουσική που δεν ακούστηκε ποτέ. Μόλις τελειώσουν οι γιορτές και πήξει το σκοτάδι θα πέσουμε στη χειμερία μας νάρκη. Και θα βλέπω πάλι σκιές γνώριμες να ξεπροβάλλουν από υπόγειες διαδρομές, και να χάνονται πάλι μέσα τους. “ Δε φταίει ο χειμώνας. Φταίει ότι στο τέλος του έχουμε ήδη μεγαλώσει.”* Κέρκυρα, Γενάρης 2025. * Ευριπίδης Κλεόπας, Ατέρμονη θάλασσα (2020), εκδ. Μελάνι.

  Your wild eyes I picture them devouring the landscape as if the landscape was made to be by your needs consumed. Your wild eyes rest at night whereas mine check the lights, and the clouds, and the stars if they are in place or if by some monstrous doing they have now moved. The view this view the landscape bring peace to my mind my senses except for the eyes that keep looking even when closed and abandoned under the sun. When is quiet and when the winds stop when all the scents in the atmosphere are of the water the water that has poured and the water to come then all that is to see from this room with a view is the lighthouse the firm end of the land the piercing light in the dark longing to be discovered. March 2024, Syros.

We’ve been made of salt & the dance of the waves. We’ve been fed by the fire’s prose under a transparent sky. We’ve seen pastoral lands rising from the vision of a simple life. How can I possibly write about the affections of the atmosphere? I’ve bitten my lips twice for the metallic taste of my mind dipp ing into the clouds. Exposed to air & sun our forgiven frustrations now climb mountains steep. I’ve been looking with a child’s eyes the island devouring the horizon afar. There are things we do things that keep us on foam above; things for the quality of life.   April-May 2022, Samothraki.

Στις μικρές πτυχές του χρόνου εδώ · στην ησυχία που μόνο τα κύματα επιφέρουν · εδώ ας μιλήσουμε γι’ αυτά που κανείς μας δεν ξέρει. Εδώ σε κοίταξα ξανά απρόσκοπτα κι είχαν περάσει χρόνια · κι ήσουν πάντα η ίδια. Στην απλότητα ένα άγγιγμα απαλό · ένα χαμόγελο στα χέρια σου. Ω, εσύ, που ποτέ δεν θα γεράσεις! – πώς είναι να μας βλέπεις σώματα και εποχές ν’ αλλάζουμε; Υπνηρός χειμώνας · το μυαλό βουτηγμένο σε νερό θαλασσινό αναμένει την έκρηξη της άνοιξης. Στο χαμηλό λιμάνι παφλασμός και παύση παφλασμός και παύση· μίλα μου. Ύδρα, Δεκέμβρης 2021.

We are driving along the coastal road the lights of the mainland brighter than usual across the sea and as they pass us by and I focus my attention on the road’s concrete edge sinking in the dark water, the lights across are different and they happen to belong to another mainland, one I’ve stared at before but you haven’t. Suddenly, we are not together. It’s the second half of September and I let my skin soak between the coarse salt thrown by waves getting stronger and the most perfect sun – not burning, not cooling; just warm. My eyes even when closed are pierced with light and my head falls to the side of the co-driver’s seat airy and yet so heavy with imagery. We are no longer together but you are still beside me. When the wind stops on these odd September days I realise my location its surroundings undeniably specific; the atmosphere clea r ed by the fierce gusts and now transparent like glass exposing the low hills and the extravag...

02.09.20 Άφιξη στο Λιμάνι της Μύρινας...   και πρώτες εικόνες...  03.09.20 Για αρχή...  Ginger lemonade @ Pezoula, Μούδρος. Επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο της Πολιόχνης. Ο προϊστορικός οικισμός της Πολιόχνης χρονολογείται από το 4.000 π.Χ. και θεωρείται η αρχαιότερη πόλη της Ευρώπης.  Και στον Κοκκινόβραχο, την παραλία με τον κόκκινο βράχο. Προσοχή όμως - στο βράχο έχει αγαπησιάρικα χταπόδια που "αγκαλιάζουν" τα πόδια! 04.09.20 Διαδρομή έως το Ακροτήριο Φαρακλό, το Γεωλογικό Πάρκο της Λήμνου (άσφαλτος ως το Προπούλι κι έπειτα χωματόδρομος). Το σεληνιακό τοπίο πιθανώς είναι αποτέλεσμα ιζηματογενών πετρωμάτων, αν και επίσης λέγεται ότι πρόκειται για λάβα που πάγωσε στην επαφή της με τη θάλασσα. Περισσότερες πληροφορίες, εδώ .  Τη γεωλογική σημασία και ομορφιά του Φαρακλού απειλεί - τι άλλο - η ανθρώπινη δραστηριότητα. Κοινώς, μη αφήνετε τα σκουπίδια σας στις παραλίες, γιατί θα τα βρείτε και πάλι μπροστά σας - αν όχι στην ίδια παραλία, τότε σε κάποια άλλ...