Poetic Movements

του Π.Μ. Πίνουμε κρασί μόνο για να κάνουμε τα χρώματα γύρω μας εντονότερα. Ζαλισμένοι από την λάμψη που μας τυραννά. Μεθυσμένοι από τη στιγμή. Ποθούμε όνειρα άλλων μα υπηρετούμε τον εαυτό μας χωρίς δεύτερη σκέψη. Η στάχτη γύρω μας το άρωμα που μας μεθά τα βράδια και μας οδηγεί σε δρόμους αλλότριους, εξαίρετα φωτισμένους από την λάμψη της επιφανειακότητας. Οι στιγμές για να τις αποθανατίζουμε· όχι για να τις απορροφούμε. Σύντροφοι για το σεξ και από συνήθεια, η κεκτημένη ταχύτητα κλείνει οποιοδήποτε συναίσθημα μέσα μας. Μελάνι για τους εκδότες και τους τοίχους μας μα το ωραίο φυλακισμένο σε μουσεία ή ιδιωτικές συλλογές. Ο πίνακας σε αυτόν που πληρώνει. Το βιβλίο διακόσμηση για άδειες-γεμάτες βιβλιοθήκες. Η κάμερα σε όποιον πουλάει καλύτερα και το μικρόφωνο στον πιο εύκολα αξιομνημόνευτο στίχο. Μα το μελάνι; Το μελάνι το έχουν Αυτοί. Αυτοί που θρηνούν πάνω από πλάκες τις τσουχτερές μέρες του χειμώνα, αυτοί που βλέπουν το αίμ...

του Π.Μ. 05/08/2018 Ο αέρας μπλέκει τα μαλλιά μου και τα οδηγεί στα μάτια μου. Το στιβαρό ξύλινο τραπέζι άψογα στηρίζει τα δύο υψωμένα πόδια μου. Το αχνό φως μιας μοναδικής λάμπας οριακά επαρκεί για να διαβάζω. Ο ήχος του κύματος σαν άλλο εκκρεμές συγχρονίζει την διάθεσή μου και το σκοτάδι που ενώνει την θάλασσα με την απέναντι στεριά συνθλίβει τις ελπίδες μου. Η κενή καρέκλα δίπλα μου υπενθύμιση ενός άλλου παρελθόντος, ίσως και μέλλοντος που πνίγηκε στην ανήσυχη θάλασσα. Προσωπεία περίτεχνα δομημένα ώστε να κρύψουν τον πόνο. Αέρας γεμάτος από δάκρυα που φοβόμαστε να χύσουμε. Το κύμα καλύπτει τις κραυγές που φοβόμαστε να αρθρώσουμε. Το μαύρο της θάλασσας κουκουλώνει τον φωτεινό ορίζοντα που φοβόμαστε να διακρίνουμε. Η ζωή χωρίς εσένα βυθισμένη στην ανείπωτη ματαιότητα του κύματος· μας έλκει ο βυθός μόνο για να αφεθούμε ορμητικότερα στην επιφάνεια. 08/08/2018 Λόγια του παρελθόντος και όμως αντηχούν στο μέλλο...

του Π.Μ. Βρέχει και κρατώ μια σκισμένη ομπρέλα  ανίκανη να συγκρατήσει το ερμητικό νερό  που με θράσος εισβάλλει στον νοητά ορισμένο μου χώρο  και χτυπάει το πρόσωπό μου ως μια διαρκής υπενθύμιση  του κατά τα άλλα αποκλεισμένου περιβάλλοντος.  Νερό ρέει άφθονο στην άκρη του δρόμου  εξαγνίζοντας την πόλη από τις σκέψεις της   καταλήγει στους υπονόμους   εκεί και όπου ανήκει.  Περπατώ κουτσαίνοντας με βάρος   η μνήμη της πτώσης νωπή και οι σταγόνες στο πρόσωπό μου ενδεικτικές   της τρομερής βροχής που με περιβάλλει και με αναγκάζει να κρατώ ομπρέλα   και ας είναι  σκισμένη  και ας βρέχομαι.  Το νερό δεν φεύγει από πάνω μου, παραμένει   μοιραία αγκιστρωμένο στην αύρα της σκέψης μου  εξαϋλώνεται δίχως να καταφέρει να καταλήξει κάπου   μολύνεται στην προσπάθεια να εξαγνίσει   και καταφέρνει μόνο να υπάρχει...

του Π.Μ. Πρόσωπα σμιλευμένα από μάρμαρο  όμορφα μα άκαμπτα  ελκυστικά μα δυσπρόσιτα.  Συναισθήματα μιας νύχτας  που ενθουσιωδώς διανύουν την πρόσκαιρη ζωή τους  πρίν τα συνθλίψει η ανίκητη ρουτίνα.  Πίνακες των οποίων το νόημα  περιορίζεται σε όσα απεικονίζουν  αντανακλούν το πνεύμα της εποχής.  Σχέσεις για το φαίνεσθαι  και επικοινωνία για τους τύπους.  Καφές δίχως άρωμα μόνο με πικρή γεύση  να σκιαγραφεί το ανούσιο πνεύμα της εποχής.  Καφές με έντονο άρωμα δίχως γεύση να ανακουφίσει την έλλειψη αίσθησης.  Σχέσεις επιβολής  που βαφτίζεται αγάπη.  Σχέσεις αγάπης  που διώκονται  από τις ανελέητες κοινωνικές συμβάσεις.  Άτομα που αποτυπώνονται με σύμβολα,  πολλαπλά μηδενικά σε έναν λογαριασμό  νομίζουν ωστόσο οτι διαφέρουν.  Λες και διέφεραν ποτέ οι αριθμοί  ουσιαστικά.  Μάτια που αποφεύγουν τα βλέμματα  από το...

του Π.Μ. Αγναντεύω μια άγονη πεδιάδα  λουλούδια ξεραμένα  πουλιά που έχουν φύγει  αναζητώντας εύγονους παραδείσους.  Αντικρύζω μια τεράστια γυάλα  με ψάρια διάφορων μεγέθων  που κείτονται νεκρά  επειδή δεν λειτουργεί το φίλτρο πλέον.  Στέκομαι επι πτωμάτων  ιδέων και σχεδίων  που όταν βγήκαν στην πεδιάδα  αυτοκτόνησαν.  Βλέπω κόκκαλα διαβρωμένα  να προεξέχουν από το γυμνό έδαφος  παλεύοντας να δουν  τον αδιάφορο και σήμερα ήλιο.  Απέναντι μια θάλασσα  με χρώμα ξεφτισμένο  κοιτάει στα μάτια έναν ουρανό  ξεγυμνωμένο από τα αστέρια.  Μπροστά ένα γαμημένο χαρτί  γεμάτο από νόρμες  λες και επρόκειτο ποτέ  να δώσει λίγο χρώμα.