Poetic Movements

  Στις 20 Μαρτίου του 2020 βρισκόμουν στην Ιρλανδία · όχι για να θαυμάσω τα όμορφα φυσικά της τοπία (δυστυχώς), αλλά προκειμένου να αλλάξω εκεί πτήση και να πετάξω για Ελλάδα. Θυμάμαι ακόμα πόσο ανάλαφρη ένιωσα καθώς το αεροπλάνο απογειωνόταν. Ο στρεσογόνος παράγοντας τότε ήταν συγκεκριμένος και οι λύσεις που μπορούσαν να δωθούν στοχευμένες: οι πτήσεις ακυρώνονταν η μία μετά την άλλη λόγω της ε περχόμενης πανδημίας (που τότε ακόμα τη λέγαμε επιδημία – αθώα χρόνια) και η μόνη αντιμετώπιση της ακυρωμένης σου πτήσης ήταν να βρεις και να κλ εί σεις εκείνη την άλλη πτήση που φαινόταν πιο απίθανο να ακυρωθεί (ή άλλ ες πτήσ εις , σε περίπτωση που οι απευθείας είχαν εξαλειφθεί). Έτσι από την Σκωτία βρέθηκα για λίγο στο Δουβλίνο και από εκεί πέταξα για Αθήνα. Βρισκόμενη ανάμεσα στα σύννεφα στην πτήση προς Ελλάδα, είπα στον εαυτό μου πως πρέπει να επιστρέψω κάποια στιγμή στην Σκωτία για να σβήσω τις δυσάρεστες εικόνες των τελευταίων ημερών , αλλά και να ε πισκεφτώ κανονικά την Ιρλανδία (...

Το χιόνι σκεπάζει τα περίχωρα και στην πόλη μουσικές γιορτινές σφηνώνονται ανάμεσα σε περαστικούς, που περπατούν βιαστικοί, φορτωμένοι σακούλες και κουτιά. Λαμπάκια γεμίζουν το οπτικό πεδίο, ως εκεί που μπορεί να φτάσει κάθε μάτι, αν και ελλείψει χρωματικής αρμονίας φαίνονται ακαλαίσθητα. Δεν θα χιονίσει εδώ, και στο πεζοδρόμιο ένας ώμος δίχως χέρι προβάλει γυμνός. Απέναντι, χωμένο σε μία κουβέρτα ένα παιδί τρέμει δίπλα στους γονείς του. Κέρματα που περίσσεψαν από ρέστα κουδουνίζουν σε κ υπελλάκια , τα οποία αν βιάζεσαι μπορεί και να μην παρατηρήσεις. Στα παιδιά αρέσει το χιόνι, όταν μπορούν να νιώσουν την παγωμένη παρουσία του για λίγο, ντυμένα με ζεστά ρούχα, και επιστρέφοντας μετά σε ζεστά σπίτια. Στα παιδιά αρέσουν τα χριστουγεννιάτικα δώρα που μιμούνται το χιόνι και που παίζουν μουσική, όπως και η ζεστή σοκολάτα με σαντιγί και marshmallows όταν συνοδεύουν τους γονείς τους στα γιορτινά ψώνια και χαζεύουν τα λαμπάκια στους δρόμους . Στα παιδιά κ υρίως αρέσει να έχου...

Letting go of my tidal battles and climate change worries for the evening, on Wednesday 13 March 2019 I joined a panel discussion on the West’s physical and political responsibility for refugees , hosted by SolidariTee National and Students for Global Health in St Andrews. The audience’s feedback was moving, and it formed the following much-deserved blog post, diving deeper into our unfinished conversation (blame in on the clock). Q 1. Do you think that a meaningful response to refugees would require both broad and deep social and economic reforms within the UK and EU (such as monetary flows between countries and urban regeneration to combat segregation and ghettoisation)? Q 2. (cont) Do you think these reforms are realistic given the neoliberal nature of the EU and UK politics? A1 & 2. The overall discussion about responsibility and response becomes much more immanent if you consider it through the lens of pre-existing policies. According to hi...

Το καντράν του ραδιοφώνου, Φθηνά Τσιγάρα (2000).   «Είναι από ‘κείνα τα παλιά ραδιόφωνα, τότε που όλα τα ταξίδια έξω απ’ τη πόλη ήταν πολύ μακρινά, έως κι αδύνατα. Τότε, λοιπόν, με μία κίνηση της βελόνας, βρισκόσουν απ’ την Αθήνα στη Βαγδάτη και με μία πιο απαλή κίνηση, απ’ τη Βαγδάτη στη Ταγγέρη. Ίσως σε κάποιο μέρος του κόσμου, σε κάποιο άλλο καντράν, κάποιος ακούει μέσα απ’ τα παράσιτα την Αθήνα· μια τόσο μακρινή πόλη γι’ αυτόν όσο μακρινή και για μένα.» * Φθηνά Τσιγάρα· η ταινία που αν είσαι από Αθήνα και αθεράπευτα ονειροπόλος, την ξέρεις απ’ έξω. Ίσως και λίγο φιλμ νουάρ , σαν τις Ιστορίες του Αστυνόμου Μπέκα. Ίσως η τελευταία ταινία που γυρίστηκε στο καφέ που ακόμα θα αποκαλούσες «του Ζωναρά», και όχι Zonar ’ s (αλλά δεν υπόσχομαι). Η ταινία που σφραγίζει το τέλος του 20 ου αιώνα στην Αθήνα (προβλήθηκε το 2000) και, για κάποιους, τις παιδικές μας αναμνήσεις. Σεπτέμβρη στου Πάλλη στην Ερμού για τσάντες και σχολικά, και μετά καφές «στου Ζωναρά»· η γιαγιά, ο πα...

Port of Piraeus, Gate E3, playground time, 13 March 2016. Wednesday, 27 th July 2016, 09:00 am. As we were driving inside the port, we saw at the horizon three coaches parking close to the last remaining refugees’ tents, under the bridge, close to the formerly evacuated Gate of E1. We had all been informed that the port would soon be completely evacuated, but we had been given no exact date. As we walked to the food distribution point to prepare the breakfast, one of the coaches’ drivers asked whether they should come closer for the people to start embarking. We had no answer. But something whispered in my ear, this would be our last ever meal. Port of Piraeus, Gate E1, lunch distribution, 3 May 2016. Photo courtesy of Pierre Haddad.                               Port of Piraeus, close to the bridge, breakfast distribution for the remaining refugees of the camp, 22 July 2016 (one of ...