Poetic Movements

  Warm earth homecoming warm body a storm beyond the sea warm hands – your hands are warm at summer’s end. Your hands are warm amidst the ashfall your hands are real. Warm earth cold water  – the goats descend . Sept. – Oct. 2023, Kipoi, Samothraki.

  Καμία. Τα χωρίζουν 32 χιλιόμετρα, ένα όρος, ένα τεράστιο δάσος και τα “σύνορα” νομών Βοιωτίας και Αττικής. Απ’ όσους οδηγούς έχουν σταματήσει ανά τα χρόνια έξω από το εξοχικό μας στον Κάτω Λουτρόπυργο για να ζητήσουν οδηγίες, κανείς ποτέ δεν κατευθύνθηκε προς τον Πάνακτο, ή προς τα Δερβενοχώρια. Κι εμείς ποτέ δεν θεωρήσαμε ότι ο Πάνακτος ή τα Δερβενοχώρια είναι κοντά προκειμένου να πάρουμε το αυτοκίνητο και να πάμε βόλτα προς τα εκεί. Πώς γίνεται λοιπόν μία φωτιά που είχε ξεκινήσει στον Πάνακτο Βοιωτίας να βρίσκεται δύο μέρες μετά στον Άνω Λουτρόπυργο, και συγκεκριμένα δίπλα στην Ολυμπία Οδό; Και πως γίνεται άλλες δύο μέρες μετά από αυτό η φωτιά να έχει σχεδόν κάνει κύκλο περνώντας από τα Μέγαρα και να έχει επιστρέψει στην Οινόη; Βρισκόμαστε μπροστά στην κατάρρευση της οικειότητας, αντιμέτωποι με την αδυναμία πλέον να ορίσουμε τι μας είναι γνώριμο. Το γνώριμο γίνεται γρήγορα άγνωστο, ακόμα και άγονο. Οι αναμνήσεις δεν βρίσκουν τόπο να σταθούν · μετά από κάθε οριοθέτησή...

In this quietness the greater than the city’s void your soul exhales. Cold moon cold breadth the atmosphere is crisp & you are asking for white mornings. So unsettled your being is you feel the storm thundering within you. Resounding silence eerie night a morning standing still away from us. January 2022, Athens. Photograph: February 2021, Athens.   

Disaster stand for a moment! don’t overflow the towns just yet don’t burn down the years waiting for us ahead; see me facing you before you are gone see me as you kn ew me all along. Disaster what is your name these days? what do people call you as you take away what they thought it stays? – Flood or plague? Pain or hurricane? Blight or blaze? – Disaster I’ve met your waves and sounds I’ve traced them on my skin I recognise the rain in your clouds those that you hide as a sin. Disaster I’ve been scared and alone watching you pass the first time but look how I’ve grown since you’ve taken parts of mine. Disaster face me now as I am you; or more like you are the dice I once threw. 14 April 2020, Athens. Photograph: approaching storm; 10 July 2019, Samothraki.

Στην απέραντη νύχτα που απλώνεται από ορίζοντα σε ορίζοντα πασπαλίζεις λίγη κανέλα – την ίδια που η γεύση της πικρίζει στον καφέ που μόλις πάγωσε – ν’ αποχτήσει χρώμα το σύννεφο και μια οικειότητα η αποπνικτική μυρωδιά του. Κάθε μέρα νυχτώνει λίγο περισσότερο κάθε μέρα πασπαλίζεις λίγο ακόμα κανέλα στις στάχτες σαν αλάτι στις πληγές μόνο και μόνο να φανούν να μη μπορεί κανείς να πει πως δεν τις είδε και πως δεν ήξερε. Κι όταν η νύχτα γίνει όλα και φτάσει παντού κι η κανέλα ποτίσει τις στάχτες που τώρα ταξιδεύουν αποπροσανατολισμένες, θα πικρίσει ξανά αφήνοντας στη γλώσσα αυτή την επίγευση που δε μπορείς να σβήσεις · σαν τη φωτιά. Ιανουάριος 2020, Αθήνα (με το βλέμμα στην Αυστραλία που δεν θα γνωρίσουμε ποτέ). Φωτογραφία: σύννεφα ταξιδεύουν την αυγή · 26 Νοεμβρίου 2019, Πειραιάς.

Ran out of time again drank a bottle of wine direct looked for leftover dreams to find none and instead of human good deads I recovered a storm. In the shadeless sky how pointless it seems when you try to make me sleep. September 2019, Samothraki. Photograph: Vigla, Chóra, Samothraki; 30 September 2019.

The sun will burn my eyes very last the sun now burns the tree in its sleep the sun has grown a hellfire. It’s midnight when the leaves rotten midnight when the ancient plane shrivels. The brownish leaf has landed a reminder handed of the beings we become. A climate changed to ashes and then blown to the moon. 22 August 2019, Samothraki. Photograph: Lefkos Pyrgos, Samothraki; 30 August 2019.

Θυμάμαι τα δελτία καιρού ως παιδί (δεκαετία ‘90 – αρχές 2000), να παίζουν μετά τις ειδήσεις, σύντομα και κάπως αδιάφορα. Καμιά φορά τα βλέπαμε για να επιλέξουμε τα ρούχα της επόμενης ημέρας, αν και συχνότερα αλλάζαμε κανάλι χωρίς να τα δούμε καθόλου. Αυτή η εποχή έχει παρέλθει οριστικά μαζί με την παιδικότητα, λες και επρόκειτο περισσότερο για την παιδικότητα του κόσμου ολόκληρου. Και τώρα όλοι παρακολουθούν τις – όλο και τακτικότερες – ενημερώσεις του καιρού με μεγαλύτερη προσήλωση απ’ ό,τι τα πολιτικά δρώμενα του δελτίου των οχτώ (που πάει κι αυτό, έχει πλέον μετακομίσει σε διάφορες άλλες ώρες). Θυμάμαι ακόμα τις φθινοπωρινές πλημμύρες της Αθήνας, συνεπείς κάθε χρόνο στα ραντεβού τους και τακτικές στις ζημιές που προκαλούσαν. Σπανίως ή και ουδέποτε μας έπιαναν off guard ( ελληνιστί, στον ύπνο). Τώρα είναι αλλιώς. Τώρα δε πλημμυρίζουν μόνο υπόγεια και ισόγεια, αλλά καταρρέουν βουνά και μαζί τους παρασύρουν ολόκληρα σπίτια. Αυτή είναι η Αθήνα· κι ας υποφέρ...

Κάποιες φορές όταν βλέπω τη βροχή να χτυπά μ' αστραπές και να φωτίζει στεριές αντικρυστές• σκέφτομαι πως κάτω από τα υπόστεγα δε στεκόμαστε για να μη βραχούμε• αλλά για να αποφύγουμε κάποιο παρελθόν. 10 Ιουλίου 2019, Σαμοθράκη. Φωτογραφία: κεραυνός χτυπά έναντι της Σαμοθράκης (Βαράδες), πιθανώς την Αλεξανδρούπολη• απόγευμα 10ης Ιουλίου 2019.

Your loneliness screams for isolation and to be a foreigner amongst people known at times. What it feels like to drown, yet to be again and what a privilege it is to talk about feelings. I can’t rationalise the melted sunsets colours fighting the greyness of clouds all lashing out to the sea for better, or for worse. Inconceivable icons the life and the death rolling like rocks mountains to heels heels to rivers rivers on me rivers washed washing all that is and all that could be off off off and off again. My feelings are spread across the rampage each inhabiting a hanging rock either to root or to cease. Chóra, Samothraki, 8 July 2018. Photograph: landscape view from Pyrgos, Chóra, Samothraki, 8 July 2018.

  Airplanes were crossing the evening sky similar to delayed falling stars. Wounds had now been healed and across the sea horizon a boat was hovering. I took my turn and dived into the reddish sea. Voices and laughs lost their sound for the moment and in coming upwards I gazed at no sun. Stars were adorning the night sky. A half moon was shyly hovering at the edge. Clouds unexpectedly dived in the sea one for each of us. Tiny people waved from afar but we had forgotten about the shore. Dim star lights and a hollow glow from the moon displaced the night and its solace. June 2018, Samothraki. Photograph: 1st June 2018, kids playing at the seaside, Samothraki. 

Γιατί δεν αντιμετωπίζουμε την κλιματική αλλαγή ως ανθρώπινη (και εκμεταλλεύσιμη) απόρροια;   Why people think that climate change isn’t man-made (and man-exploited)? [English follows] «Τα σύνορα υπάρχουν, και όταν θα τα υπερβούμε, θα είναι εξ ορισμού πολύ αργά – σαν τους ήρωες της αρχαίας τραγωδίας, που μαθαίνουν ότι βρίσκονται μέσα στην ύβριν, στην υπερβολή, μόνο αφού συντελεστεί η καταστροφή. Η σημερινή κοινωνία είναι θεμελιωδώς άφρων.» Κορνήλιος Καστοριάδης, Η οικολογία εναντίον των εμπόρων, 1992. Γη υπό κατάρρευση, Σαμοθράκη, 23 Νοεμβρίου 2017. Land collapsed, Samothraki, 23 November 2017. Σαμοθράκη, ξημερώματα 26 ης Σεπτεμβρίου 2017. Περιφερειακή ζώνη Ελευσίνας, ξημερώματα 15 ης Νοεμβρίου 2017. Δύο μεγάλες βροχές με διαφορετική έκβαση, αλλά με έναν κοινό παρονομαστή: τη φυσική καταστροφή. Ή, όπως το αποκάλεσαν πολλοί, τη θεομηνία . Στον απόηχο της φυσικής καταστροφής και στις δύο περιπτώσεις, ακούστηκαν πολλά: για μπα...