Poetic Movements

It's an oxymoron to write about dance, about movement, about bodies; because no matter the motion taken for the hands and the shoulders to write (or type), the body sits still, largely motionless. It's even a more surprising oxymoron to research with dance, to make dance and motion your research partner; abstracts, thoughts, papers, results, all end up written down on document forms. Slowly your dancing fades away, your body aches, your expression feels betrayed and captured. But yet, in these awakening moments that movement flows back through your body, consciousness grows fast; faster than usually. Touch replaces the senses back to their initial moment of birth, and as the body tires soon enough, having lost its confidence, you are grasping for breath, and when you catch it and balance again, you are starting over.  And over and over again, eyes closed and confidence regained, you relive the first time you created another you, and other tho...

Από το παράθυρο έξω τι κοιτάς· πες μου πως κοιτάς εμένα πως εμένα αναζητάς σε κάθε ξένο περαστικό κάτω απ’ το παράθυρό σου. Τι ψάχνεις και για πόσο για πόσο αλλού θα βρίσκεις πάλι εμένα· εμένα που όπως το λίγο χιόνι στο άγγιγμα της γης χάνομαι από προσώπου της. Παράθυρο μικρό, στης γης την άκρη κάθε που κει ξημερώνει εδώ βασιλεύει το φεγγάρι και δεν ξέρω πώς να σε ρωτήσω στο φως του πρωινού ποια γη ποια θάλασσα σε ξυπνά με καλημέρα. Στης θάλασσας την άλλη άκρη στης γης το μικρό νησί προβάλει ξανά το ίδιο φως· το βράδυ σιγανή φωτιά στ’ απάγκιο μιας παραλίας που όταν μαζί της ξαπλώνεις αστέρια ονοματίζεις, κι άραγε από το παράθυρο του ουρανού έξω τι κοιτάς· πες μου πως κοιτάς εμένα. 11 Φεβρουαρίου 2017, Dundee, Σκωτία.  

It is the first snow that ever covered any feeling and left a shadow instead of a sun behind.  It is the first snow I find falling without a purpose; without a purpose keep talking, sound regenerates.  It is the first snow, and the last, ‘cause there are no words to share it. Snow, and the spring still appears only far away; I never learnt to say pointless things, to cover the silence.  Snow covering the landscape and any consciousness of you; as if the heart can freeze. Snow and salty drops, unable to break its ice. First words I put on paper for you, first words that wish to reach a simple infinity.  Words without a purpose, a void of every meaning. First words that maintain the silence.   It’s February already it’s May and September; and you are still a snow in all these nights that cease to shine.   January-February 2017, Athens-Dundee.

Our souls are ugly moulded and split in some darkness and the light they can no longer see.                         Our souls are longing for pointless desires  emotionless and unbound for they met pain too soon. Our souls are crying for they used to feed on light and now they only breath in the dark. Since the day the gulls flew away we attempted to reach the same sky but where we got was a little bit of vanity; a little bit of consciousness feeble tearing herself away for the gulls were gone. So we stand wingless statues by the sea envying her edge meeting the sky. And I, I used to raise higher than any land but with every day that goes by my soul is getting consumed by the gulls at some unfamiliar shore. January 2017, Athens.

Η ανέκδοτη ποιητική συλλογή που κατέθεσα πέρυσι στον I Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό "Γιώργος Ν. Κάρτερ" του Ιδρύματος Λασκαρίδη, με το ψευδώνυμο Φαίδρα (από το πολυαγαπημένο μου ομώνυμο ποίημα αυτής της συλλογής). Τα ποιήματα, με ετικέτα Π. Δ. Λασκαρίδη, ακολουθούν με την αύξουσα χρονολογική σειρά με την οποία είχαν καταταχθεί και στην συμμετοχή. Η συλλογή δεν απέσπασε κάποιο βραβείο, αλλά δημοσιεύεται εδώ με τον ίδιο σκοπό: να διαβαστεί και να σχολιαστεί.  Καλή ανάγνωση!

Ξανά με τα πόδια κυρτά στα γόνατα και κρατημένα σφιχτά, εκεί στο στέρνο – μέσα στο νερό που στυφό απλά τσουλάει ένα αέναο κενό παρακάτω – μέχρι να δύσει ο ήλιος διεσταλμένος στη γραμμή του εδώ και του πέρα πυρακτωμένος σαν ξεχασμένο φαΐ στη φωτιά κι ας μη στο ‘χουν μάθει ακόμα – μόνο για τις νύχτες με τον ουρανό κουβέρτα πλεχτή με άστρα· να μένει το κρύο μακριά. Καλοκαίρι 2013, Σαμοθράκη.

Τα δάχτυλά μου πέρασαν μέσα απ’ τα μαλλιά σου όπως ξεγελιέσαι ότι ένα αεροπλάνο περνά μέσα απ’ το φεγγάρι. Απαλά, όπως πρέπει ένα σύννεφο να ‘ναι… Κι όταν το δικό μου αεροπλάνο με πάρει μακριά θα περάσει άραγε απ’ το φεγγάρι; Ίσως τρέμω στην ιδέα να ‘σαι μακριά. Ίσως να πυρακτώνεται τ’ απογεύματα η πανσέληνος κι όταν παρά λίγο δεν ακουμπά τη Γη, παρά λίγο να μη την φλέγει. Κάθε σύννεφο που τα δάχτυλά μου θα διαπερνούν θα ‘ναι ένα χάδι στα μαλλιά σου. Σεπτέμβριος 2013, Αθήνα.

Απ’ τη θαμπάδα ενός φεγγαριού ασθενικού όλοι περιμένουν έναν κομήτη να πέσει στην αυλή τους, στα μικρά ήσυχα ομοιόμορφα σπιτάκια τους. Μα, απ’ τις μετακινήσεις του λεπτοδείκτη κι απ’ τις πόρτες που μάταια χτυπώ, η νύχτα πέρασε. Θα μπορούσα να περπατάω πέρα δώθε ώρες σα ρολόι ακούρδιστο, να χτυπώ στο αύριο για τίποτα. Αλλά γιατί; Κανένας κομήτης δεν έπεσε και τα ρολόγια όμως σταμάτησαν, σαν μπροστά σε τοίχο η μέρα τέλειωσε. Κι αν τώρα έμπαινες στο τρένο ή περνούσες από μακριά μ’ ένα αεροπλάνο, θα μ’ έβλεπες να ψευτοκοιμάμαι σε κάποια θέση ενώ συλλογίζομαι το αύριο πού θα με βρει έξω από ποιο κτήριο και με τι θόρυβο στ’ αυτιά μου, θα μ’ έβλεπες να μισανοίγω τα μάτια μου προς το παράθυρο και να παρατηρώ την πανσέληνο να τρέχει ξωπίσω μου όπως εγώ τρέχω από γωνιά σε γωνιά τούτης εδώ της μητρόπολης.  Χειμώνας 2013-2014, Brighton , UK .

Είναι ότι περνούν οι μέρες μόνες τους. Κι έπειτα ξεχνιούνται, όπως πρέπει. Ή άλλες φόρες επανέρχονται, επιτακτικά. Και τότε – όταν ξεχνιούνται, όταν επανέρχονται – ζητούν άλλα πράγματα, όχι να γράψω γι’ αυτές. Έχω μέρες να γράψω. Τυχαίνει να ζητούν κι εμένα, την αμέριστη προσοχή και την ψυχή μου. Και τότε δεν έχω ούτε μυαλό ούτε χέρια για να γράψω. Μόνο διαβάζω. Σκέψεις άλλων, ημερολόγια. Τη ζωή τους όπως την έζησαν, ή όχι. Γιατί τα όποια τους λόγια πόσο τα χρειάζομαι τώρα που τα δικά μου δε βγαίνουν· κι αυτή είναι η μόνη μου δικαιολογία. Κι αν γίνεται ποτέ οι ζωές μας να συμπίπτουν γίνεται μόνο τόσο σπάνια, όταν ο κόσμος επάλληλα καταρρέει κι οι ίδιες λέξεις μετρούν εξίσου στο χρόνο, στη σκέψη, στην απουσία τους· φθαρμένες σελίδες, άυλες, κενές. Άνοιξη 2014, Πειραιάς.