Poetic Movements

Incapacitated words as spoken hit fully unequipped against the hard surfaces of objects across the room. They roll each surface until they meet the floor, or are forced by their velocity to an abrupt, deep fall. Some – very few – cling on to sharp edge s where accidentally they made contact and attempt to stand breathless and silent expecting this to postpone their demise. But the edges are cutting so the words become torn apart as they hang helplessly above the ground and letter by letter they lose the fabric of their sense. Poor words, the poorest words ever spoken, result demolished on the floor their letters illogically spread across space, their meaning irreparably deranged. Athens, July 2023. Photograph: words colliding against each other; Dundee West End, Scotland, June 2022.  

  Καμία. Τα χωρίζουν 32 χιλιόμετρα, ένα όρος, ένα τεράστιο δάσος και τα “σύνορα” νομών Βοιωτίας και Αττικής. Απ’ όσους οδηγούς έχουν σταματήσει ανά τα χρόνια έξω από το εξοχικό μας στον Κάτω Λουτρόπυργο για να ζητήσουν οδηγίες, κανείς ποτέ δεν κατευθύνθηκε προς τον Πάνακτο, ή προς τα Δερβενοχώρια. Κι εμείς ποτέ δεν θεωρήσαμε ότι ο Πάνακτος ή τα Δερβενοχώρια είναι κοντά προκειμένου να πάρουμε το αυτοκίνητο και να πάμε βόλτα προς τα εκεί. Πώς γίνεται λοιπόν μία φωτιά που είχε ξεκινήσει στον Πάνακτο Βοιωτίας να βρίσκεται δύο μέρες μετά στον Άνω Λουτρόπυργο, και συγκεκριμένα δίπλα στην Ολυμπία Οδό; Και πως γίνεται άλλες δύο μέρες μετά από αυτό η φωτιά να έχει σχεδόν κάνει κύκλο περνώντας από τα Μέγαρα και να έχει επιστρέψει στην Οινόη; Βρισκόμαστε μπροστά στην κατάρρευση της οικειότητας, αντιμέτωποι με την αδυναμία πλέον να ορίσουμε τι μας είναι γνώριμο. Το γνώριμο γίνεται γρήγορα άγνωστο, ακόμα και άγονο. Οι αναμνήσεις δεν βρίσκουν τόπο να σταθούν · μετά από κάθε οριοθέτησή...

  Hold my hand the night is progressing. The familiar sea she now feels so bizarre. Hold my hand I can’t take on this world’s despair or watch it fail as the night passes. Perhaps if the night did not pass if we could have the movements of the waves frozen the moments of the people paused, perhaps then the night would wait (even just a while even just for us). Hold my hand I know the atmosphere is heated and our palms are melting into each other, but you are all that remains all that I recall. Ghosts are occupying the ancient temples, seemingly convenient, silent ghosts the ones that do not disturb just allow themselves to be the breadth of the night transparently running though them the flaming sun making their spaces of absence glow in agon y ; can’t you see how in peace they show surrounded by the ruins? Hold my hand I am switching worlds this night and before I do so I am whispering to the sea all she’s been desperate to take from...

Στοές: τα πόδια σου γυμνά να πατούν χορεύοντας το παλιακό μωσαϊκό, τα ταλαιπωρημένα πλακάκια που μοιάζουν να αναπνέουν. Οι στοές που χάνονται στους παράδρομους της πόλης όμοιες με εκείνες τις φλέβες που ελάχιστα διακρίνεις κάτω από το δέρμα. Στο ίδιο μέρος κάθε βράδυ άλλοι άνθρωποι να προσφέρουν τις ίδιες χοές – σε κανέναν και για τίποτα, προκειμένου μόνο να συντηρούν τις αναμνήσεις τους. Τι έχει απομείνει μόνο δικό μου σ' αυτή την πόλη; "Φύγε", απαντάς στην σκέψη μου αναπάντεχα. Και συνεχίζεις σαν παιδί να ζωγραφίζεις με τα πόδια σου τα πλακάκια της στοάς. Νομίζω πως δεν σε θυμάμαι, μα άξαφνα το παιδί εμπρός μου είμαι εγώ. Δυνατά βήματα αντηχούν και ταξιδεύουν από τη μία άκρη της στοάς στην άλλη, σα να ήταν αυτός εξαρχής ο λόγος κατασκευής της. (Το μωσαϊκό με μία δεύτερη ματιά δε μοιάζει πια τόσο παλιό.) Το παιδί τρέχει χάνεται (μεγαλώνει) ˙ κι άλλα παιδιά άλλα πόδια παίρνουν τη θέση το...

Α πρίλης 1988 – Σαμοθράκη Η άνοιξη στο κάμπινγκ έβγαζε πρωτόγονα συναισθήματα στους λ ιγοστούς ενοίκους του. Τα ξεραμένα φύλλα που είχαν συσσωρευτεί έμοιαζαν με λόφους, που οι σκιές τους στο σκοτάδι της νύχτας τους έκαναν απειλητικότερους. Αυτοί οι μικροί και από τον αέρα φερόμενοι λοφίσκοι ξεραΐλας έρχονταν σε πλήρη αντίθεση με τα πράσινα χορτάρια και τις μαργαρίτες που φύτρωναν άναρχα, σχεδόν οργασμικά, όπου έβρισκαν χώρο. Εάν άφηνες την φαντασία σου ελεύθερη, τότε εκείνη μπορούσε να σου παίξει τα πιο περίεργα παιχνίδια, ιδίως τις ώρες που γεφύρωναν τα μεσάνυχτα με το ξημέρωμα. Με τον καιρό ακόμα νεφελώδη και ενίοτε βροχερό, το κάμπινγκ της Σαμοθράκης δεν προσφερόταν για κατασκηνωτές Απρίλη μήνα. Για όσους είχαν τροχόσπιτα στον χώρο, τα πράγματα ήταν πιο εύκολα. Ωστόσο, λίγοι έμεναν για πάνω από μία εβδομάδα συνεχόμενα. Οι περισσότεροι προτιμούσαν να πηγαινοέρχονται Παρασκευοσαββατοκύριακα από την Αλεξανδρούπολη ή την Κομοτηνή ή και την Καβάλα. Είχε μόλις περάσει ...