Εικόνες από τη Λημνία Γη

02.09.20

Άφιξη στο Λιμάνι της Μύρινας...

και πρώτες εικόνες...

03.09.20

Για αρχή...

Ginger lemonade @ Pezoula, Μούδρος.

Επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο της Πολιόχνης. Ο προϊστορικός οικισμός της Πολιόχνης χρονολογείται από το 4.000 π.Χ. και θεωρείται η αρχαιότερη πόλη της Ευρώπης.

Και στον Κοκκινόβραχο, την παραλία με τον κόκκινο βράχο. Προσοχή όμως - στο βράχο έχει αγαπησιάρικα χταπόδια που "αγκαλιάζουν" τα πόδια!

04.09.20

Διαδρομή έως το Ακροτήριο Φαρακλό, το Γεωλογικό Πάρκο της Λήμνου (άσφαλτος ως το Προπούλι κι έπειτα χωματόδρομος). Το σεληνιακό τοπίο πιθανώς είναι αποτέλεσμα ιζηματογενών πετρωμάτων, αν και επίσης λέγεται ότι πρόκειται για λάβα που πάγωσε στην επαφή της με τη θάλασσα. Περισσότερες πληροφορίες, εδώ.

Τη γεωλογική σημασία και ομορφιά του Φαρακλού απειλεί - τι άλλο - η ανθρώπινη δραστηριότητα. Κοινώς, μη αφήνετε τα σκουπίδια σας στις παραλίες, γιατί θα τα βρείτε και πάλι μπροστά σας - αν όχι στην ίδια παραλία, τότε σε κάποια άλλη...

Και συνέχεια, πάλι με αρκετή ώρα οδήγησης σε χωματόδρομο μετά τον Κατάλακκο, στις Αμμοθίνες, την έρημο της Λήμνου. Πρόκειται για μικρούς λόφους που δημιουργήθηκαν από τις διεργασίες διάβρωσης και απόθεσης, οι οποίοι σχηματίζουν σημαντικό οικότοπο στη μεταβατική ζώνη θάλασσας και ξηράς. Είναι οικοσυστήματα δυναμικής εξέλιξης, αν και ασταθή λόγω της αμμώδους σύστασής τους.

Φτάνοντας στις Αμμοθίνες θα συναντήσετε δύο πέτρινα κιόσκια με πληροφορίες σχετικά με τη χλωρίδα και την πανίδα της περιοχής και, κυρίως, με κανόνες συμπεριφοράς για όσο βρίσκεστε εκεί!

[Tip: Μην επιχειρήσετε να πάτε από το Φαρακλό στις Αμμοθίνες - ή το αντίστροφο - από τους χωματόδρομους. Θα χρειαστείτε τουλάχιστον μία ώρα και θα ταλαιπωρηθείτε. Βγείτε πίσω στο οδικό δίκτυο και πηγαίνετε μέσα από τα χωριά.]

Και, κάτω από τις Αμμοθίνες, μια παραλία δίπλα στην έρημο, το Γομάτι.

Και μερικές γρήγορες βόλτες...

στον Άγιο Ιωάννη...

και στο ορεινό Πλατύ.

05.09.20

Αρχή με τους παραδοσιακούς ανεμόμυλους του Κοντιά που πλέον έχουν διαμορφωθεί σε χώρους διαμονής!

Και στάση στη Νέα Κούταλη για πρωινό στον Ιππόκαμπο!

FYI, ο δρόμος νότια της Μύρινας προς αυτά τα χωριά ίσως να έχει και το περισσότερο πράσινο που συναντήσαμε στη Λήμνο. Όμορφη διαδρομή για οδήγηση!

Συνέχεια στην άλλη άκρη του νησιού - κυριολεκτικά από τα νοτιοδυτικά στα βορειοανατολικά - και τους αρχαιολογικούς χώρους της Ηφαιστείας και του Καβειρίου.

Η αρχαία πόλη της Ηφαιστείας είναι χτισμένη περιμετρικά μιας λιμνοθάλασσας και μπορείτε να την οδηγήσετε ακολουθώντας το χωματόδρομο. Επισκέψιμο ωστόσο είναι μόνο το αρχαίο θέατρο, στο οποίο τα προηγούμενα χρόνια έχουν παιχτεί και αρχαίες τραγωδίες.

(Χώροι παρασκηνίων πίσω από την σκηνή του θεάτρου.)

(Η αρχαία Ηφαιστεία περιμετρικά της λιμνοθάλασσας. Μεταξύ του κέντρου της φωτογραφίας και του αριστερού άκρου, διακρίνεται ο χώρος του αρχαίου θεάτρου πάνω στο λόφο.)

Το Καβείριο της Λήμνου αποτελεί τον αρχαιότερο χώρο λατρείας των Καβείρων στον αρχαίο κόσμο - αρχαιότερο από αυτόν της Σαμοθράκης που είναι κατά έναν αιώνα νεότερος. Στον αρχαιολογικό χώρο του Καβειρίου της Λήμνου βρίσκονται τα θεμέλια από το αρχαϊκό, το ελληνιστικό και το υστερορωμαϊκό Τελεστήριο.

Τα Καβείρια Μυστήρια τελούνταν ταυτόχρονα σε Λήμνο, Σαμοθράκη και Ίμβρο, και η επικοινωνία μεταξύ των τριών νησιών για την έναρξη των τελετουργιών γινόταν με πύρινες εστίες.

(Η βάση του μεγάλου ελληνιστικού Τελεστηρίου και στο βάθος αριστερά, το αρχαϊκό και το υστερορωμαϊκό Τελεστήριο.)

(Το υστερορωμαϊκό Τελεστήριο, κάτω από τη βάση του οποίου ανακαλύφθηκε το 1937 το το αρχαϊκό.)

Κάτω από το Καβείριο βρίσκεται και η σπηλιά του Φιλοκτήτη!

Και πριν τη δύση του ηλίου, ανάβαση στο κάστρο της Μύρινας.

06.09.20

Αποχαιρετώντας τη Λήμνο...

Comments

Έγκλημα στη Σαμοθράκη

Συγκλονιστικές είναι οι εξελίξεις σχετικά με το μέχρι στιγμής ανεξιχνίαστο έγκλημα στη Σαμοθράκη. Η σωρός του Μολδαβού επιχειρηματία βρέθηκε τελικά σε δύσβατο κομμάτι του βράχου Βρυχού, περιφερειακά του οικισμού της Χώρας. Η αστυνομία κάνει λόγο για δολοφονία, αλλά δεν έχει δώσει προς το παρόν λεπτομέρειες για τυχόν υπόπτους ή για τον τρόπο που αφαιρέθηκε η ζωή του θύματος! Ρίγος στην τοπική κοινωνία εν μέσω καλοκαιριού! Θα επιστρέψουμε κοντά σας μόλις έχουμε νεώτερα... Ο αστυνόμος Μακρής έκλεισε το ραδιόφωνο με αργές, σχεδόν θεατρικές κινήσεις. Όχι πως ήταν λάτρης του σανιδιού · μάλλον το αντίθετο. Τον επιβράδυνε περισσότερο η σκέψη της τελευταίας φράσης που άκουσε. Θα επιστρέψουμε κοντά σας μόλις έχουμε νεώτερα... Ήξερε τι σήμαινε αυτό. Το τηλέφωνο θα χτυπούσε σύντομα. Στην Αλεξανδρούπολη επικρατούσε πνιγηρή ζέστη. Ο απογευματινός παραλιακός περίπατος περισσότερο είχε αυξήσει παρά ανακουφίσει τη δυσφορία που ήδη ένιωθε. Βέβαια δεν ήταν μόνο ο καιρός. Στην πρα...

Wolf nights in Bucharest

My demons sleep quietly under the full moon now, but other nights they stalk and howl like the ghost wolves of Bucharest. The large boulevards are as deserted as many their lights are, and of all the nights tonight with all the remaining Christmas decorations and lit up skylines, it feels the darkest of all. Yes, the city hosts its strangers and the youngest the children the more the milk the greater the need to undo and become again. Far from the shiny boulevards, the sideways remain true to their darkness not faking any kind of virtue not looking for temporary saviours. The animals human and other lick each other's wounds and carry on the hunt of the night before it's too late for apologies and too early for excuses. For every battle lost a soul carrier takes over, becoming and rebecoming never undone never out of opportunities, the last hope of the damning and the damned. The wolves howl tonight, the c...

Where the world ends

I drag my senses, exhausted and washed up, to the furthermost shore as the horizon turns for the last time until the windy air tastes like salt and my mind is confused enough to let go. The waves return every time like a promise of what's yet to come, but don't make it close enough. Sometimes this place feels ready to collapse right into the sea - as if this is the only rational sequence of things. The chirps of the evening birds stand out in the deafening wind coming from where the mountain starts rising somewhere far behind; an observer of the scene. Surely, the birds will fly away and won't be devoured by the sea; unless they decide to change their songs. May 2025, Kipoi – Samothraki.

Windswept

The moon plays with the shadows of the caves hiding and emerging once from the mountain’s peak and once from the dense clouds; it also plays with me. The rain falls liquid and malleable, like the skies it comes from; it carries itself especially forcefully through the island’s irregular openings; the drops are heavier when touched and they stay. The crows have already moved – together but in distance – to find shelter, as the rushed waves wash ashore killed dolphins. I touch the drops to hold onto something or to wash off the horror. The horizon is closer than most nights and I cannot feel the land anymore, nor do I want to. The moon, fuller than ever, shows and goes; until the church bells ring the first hour of the morning. April – May 2026, Samothraki.

The Rain vocabulary

The weather came in showers like hours pass in tandem; horizons threw on us gale. I can't imagine a world full of sunshine, said the lonely soil; and opened its hugs to the skies. The windows licked the drops before the wind could carry them away; before they would turn into salt a freezing sensation of ice. The storm had only started; and ducks fled the lake like children flee a war. The river only tried to stand for a second or a moment; the river tried to say it was soon going to go away. October 2023, Athens & October 2025, Lesvos Photographs: contemporary (above) & ancient (below) port of Mytilene, Lesvos, October 2025.

Vanilla & lavender

You always sleep breathing peacefully in your bed (ever since). The house smells like vanilla and some lavender and you are always sleeping peacefully in your bed (for over a decade now). You will always sleep no matter the flowers in the house no matter the hours that pass. November 2025, Piraeus.

Iranian auras

As the eastern sky fills with explosions and smoke I try to reach you, my dear friend, through interrupted phone lines and networks cut off, at times unsuccessfully. I try to mark your last known location on the map measure its distance from the latest bombings and conclude that you are far from this all, far enough for me to pretend I sleep at nights. The weather warms up fast and in my uneasy sleep I dream about planes crashing and bombs hiding underneath our feet. I wake up upset in the middle of the quietest night; Iran is 30 minutes ahead of Athens summer time, still no word from you. June 2025, Athens. Picture: Cloud formations above Ch ó ra, Samothraki; May 2025.

Unconcluded lasting

A shy rain drizzles across the sea almost involuntary certainly insecure. All these empty moments their quietness and the silent awaiting, an unvoiced hope that walks the earth in the morning and fades in the depths of the moon at night, a light that sleeps and wakes wakes and sleeps illuminating nothing at all. Yes, even the light can wither without care without a word or with just saying empty, muted words. The rain drops like gold liquid light trapped in particles unsurfacing an awaiting permanently silenced; an unconcluded lasting. February 2026, Athens. Photograph: Corfu, January 2025.

Solace

The city swirls and swirls undoing itself, in all the ways possible. From this side, the sun warms the skin differently and as I walk deeper in the gardens I am not sure what year I find myself in, or if it matters. I borrow someone else's face as I am allowed and I am confidently another, or maybe many at once, while the square circles me and around me; the only thing that makes sense in the moment. The trees have stored the memory of you, their roots absorbing the pace of your walk, their leaves reflecting your, likewise, many faces. A woman who resembles me stares from the surface of a pond sprouting next to my feet; and she also looks like you, the many versions of you that are all me now. Tavistock square, London, 25 April 2025.

The London collection of short poems

Lambeth / Waterloo Bridge The summer early morning hours smell of fresh cut grass and they come as hesitant as the foxes in the garden; how do I love walking from home to the world’s opening. Tavistock Square An evonym lets itself into the world blossomed and ready – complete and the world takes it instantly; and so I watch the world noticing you and you watch me and there’s some uplift and quietness in this moment that both soothe me. Bloomsbury A radiant cloud settles; all this rain – soft & undecided – transcends London and moves me north while the colours multiply. Trafalgar Square / Westminster Bridge There’s a whole life that with each strike of the clock crosses the bridge and shares herself – so openly; she does so quarter after quarter hoping the right someone will notice. Borough Market / London Bridge I surrender to the controlled chaos and people carry me and at times I carry some stranger, and as I let it all happ...

Poetic Movements

Search This Blog