Poetic Movements

[Scroll down for English] Στη σκιά του ήλιου όταν νυχτώνει στην πόλη και το χώμα μυρίζει βράδια της εξοχής και τα αστέρια απλώνουν χάρτες με ιστορίες και θησαυρούς στον ουρανό· στη σκιά του ήλιου που κάθε μέρα διαρκεί λιγότερο γιατί το καλοκαίρι προλαβαίνει την άνοιξη στον ύπνο ακόμα και στα πρώτα της βήματα· στη σκιά του ήλιου και στ’ ανοιχτά παράθυρα της νύχτας στους κήπους των σπιτιών και βαθιά μες στη θάλασσα, καθώς περπατάς και μόλις σταθείς βρίσκεις κάτι από σένα κάτι από τους άλλους και κάτι από τα μέρη που αγάπησες· μέσα και τριγύρω σου. ---------------------- In the shade of the sun when night comes to town and the soil smells evenings of the countryside and the stars stretch maps full of stories and treasures on the sky; in the shade of the sun everyday lasting shorter because the summer catches up with spring at sleep and even at her first steps; in the shade of the...

In the morning there is a shine of the day that takes you elsewhere. As people pace through it they take you to places you had forgotten.   The weekends have a grace for all that was lost to be found again in a scent, an image and a gesture. Weekends make your heart blossom again and love what it fears to to walk from home to the sea and from a city to another, a country to another, a time to another. Weekends concentrate time in a person’s gaze from present to the past anew. Sunday, 12 March 2017, Dundee.

It's an oxymoron to write about dance, about movement, about bodies; because no matter the motion taken for the hands and the shoulders to write (or type), the body sits still, largely motionless. It's even a more surprising oxymoron to research with dance, to make dance and motion your research partner; abstracts, thoughts, papers, results, all end up written down on document forms. Slowly your dancing fades away, your body aches, your expression feels betrayed and captured. But yet, in these awakening moments that movement flows back through your body, consciousness grows fast; faster than usually. Touch replaces the senses back to their initial moment of birth, and as the body tires soon enough, having lost its confidence, you are grasping for breath, and when you catch it and balance again, you are starting over.  And over and over again, eyes closed and confidence regained, you relive the first time you created another you, and other tho...

Από το παράθυρο έξω τι κοιτάς· πες μου πως κοιτάς εμένα πως εμένα αναζητάς σε κάθε ξένο περαστικό κάτω απ’ το παράθυρό σου. Τι ψάχνεις και για πόσο για πόσο αλλού θα βρίσκεις πάλι εμένα· εμένα που όπως το λίγο χιόνι στο άγγιγμα της γης χάνομαι από προσώπου της. Παράθυρο μικρό, στης γης την άκρη κάθε που κει ξημερώνει εδώ βασιλεύει το φεγγάρι και δεν ξέρω πώς να σε ρωτήσω στο φως του πρωινού ποια γη ποια θάλασσα σε ξυπνά με καλημέρα. Στης θάλασσας την άλλη άκρη στης γης το μικρό νησί προβάλει ξανά το ίδιο φως· το βράδυ σιγανή φωτιά στ’ απάγκιο μιας παραλίας που όταν μαζί της ξαπλώνεις αστέρια ονοματίζεις, κι άραγε από το παράθυρο του ουρανού έξω τι κοιτάς· πες μου πως κοιτάς εμένα. 11 Φεβρουαρίου 2017, Dundee, Σκωτία.  

It is the first snow that ever covered any feeling and left a shadow instead of a sun behind.  It is the first snow I find falling without a purpose; without a purpose keep talking, sound regenerates.  It is the first snow, and the last, ‘cause there are no words to share it. Snow, and the spring still appears only far away; I never learnt to say pointless things, to cover the silence.  Snow covering the landscape and any consciousness of you; as if the heart can freeze. Snow and salty drops, unable to break its ice. First words I put on paper for you, first words that wish to reach a simple infinity.  Words without a purpose, a void of every meaning. First words that maintain the silence.   It’s February already it’s May and September; and you are still a snow in all these nights that cease to shine.   January-February 2017, Athens-Dundee.

Our souls are ugly moulded and split in some darkness and the light they can no longer see.                         Our souls are longing for pointless desires  emotionless and unbound for they met pain too soon. Our souls are crying for they used to feed on light and now they only breath in the dark. Since the day the gulls flew away we attempted to reach the same sky but where we got was a little bit of vanity; a little bit of consciousness feeble tearing herself away for the gulls were gone. So we stand wingless statues by the sea envying her edge meeting the sky. And I, I used to raise higher than any land but with every day that goes by my soul is getting consumed by the gulls at some unfamiliar shore. January 2017, Athens.

Η ανέκδοτη ποιητική συλλογή που κατέθεσα πέρυσι στον I Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό "Γιώργος Ν. Κάρτερ" του Ιδρύματος Λασκαρίδη, με το ψευδώνυμο Φαίδρα (από το πολυαγαπημένο μου ομώνυμο ποίημα αυτής της συλλογής). Τα ποιήματα, με ετικέτα Π. Δ. Λασκαρίδη, ακολουθούν με την αύξουσα χρονολογική σειρά με την οποία είχαν καταταχθεί και στην συμμετοχή. Η συλλογή δεν απέσπασε κάποιο βραβείο, αλλά δημοσιεύεται εδώ με τον ίδιο σκοπό: να διαβαστεί και να σχολιαστεί.  Καλή ανάγνωση!

Ξανά με τα πόδια κυρτά στα γόνατα και κρατημένα σφιχτά, εκεί στο στέρνο – μέσα στο νερό που στυφό απλά τσουλάει ένα αέναο κενό παρακάτω – μέχρι να δύσει ο ήλιος διεσταλμένος στη γραμμή του εδώ και του πέρα πυρακτωμένος σαν ξεχασμένο φαΐ στη φωτιά κι ας μη στο ‘χουν μάθει ακόμα – μόνο για τις νύχτες με τον ουρανό κουβέρτα πλεχτή με άστρα· να μένει το κρύο μακριά. Καλοκαίρι 2013, Σαμοθράκη.

Τα δάχτυλά μου πέρασαν μέσα απ’ τα μαλλιά σου όπως ξεγελιέσαι ότι ένα αεροπλάνο περνά μέσα απ’ το φεγγάρι. Απαλά, όπως πρέπει ένα σύννεφο να ‘ναι… Κι όταν το δικό μου αεροπλάνο με πάρει μακριά θα περάσει άραγε απ’ το φεγγάρι; Ίσως τρέμω στην ιδέα να ‘σαι μακριά. Ίσως να πυρακτώνεται τ’ απογεύματα η πανσέληνος κι όταν παρά λίγο δεν ακουμπά τη Γη, παρά λίγο να μη την φλέγει. Κάθε σύννεφο που τα δάχτυλά μου θα διαπερνούν θα ‘ναι ένα χάδι στα μαλλιά σου. Σεπτέμβριος 2013, Αθήνα.