Skip to main content

Posts

Οκνηρία

Τις μέρες που λείπεις κι ο ήλιος γιορτάζει κι η μέρα σα χώμα σε δρόμο κατηφορίζοντας κυλά · τις μέρες που λείπεις κι ο κόσμος τρέχει κι η μουσική γεννιέται σαν πρώτη φορά · τις μέρες που λείπεις κι οι ιστορίες μοιάζουν να δραπετεύουν από βιβλία και να κρύβονται σε δάση κοντά · τ ις μέρες που λείπεις και τα ραδιόφωνα συναρτούν κόσμους αλλιώτικους σαν ιστορίες για παιδιά · τ ις μέρες που λείπεις κι οι ώρες ξυπνάνε αργότερα οκνηρά. Φεβρουάριος 2018, Σαμοθράκη.

Circular ways

I come to you through air and water each time is holier. The people’s hands carved by years & craved by lusts make a dance so picturesque a song about you quiet and confident presence on the land. Suns and seas & all these words, words nothing much remarkable; just returns. How many lives has it been without you? I reach 90 years here and yesterday & at times I hold you in my arms bear you onwrads talk to you cherish you. Suddenly, I am the eldest. You are born again fragile and irreplaceable in every blow of the wind touch of the soil in every watery stream becoming my veins; I shall always have you birthdays and grief defeated. 1 February 2018, Samothraki. Photograph: Sunrise colours and clouds above Samothraki, 01.02.2018.

Ποιος γράφει; // What about the writer?

[Scroll down for English] Πάντα (θα) θυμάμαι την παρομοίωση της Virginia Woolf στον Κεκλιμένο Πύργο (1940), όσο κι αν η ίδια την απορρίπτει μετέπειτα στο κείμενό της: “ [...] ο συγγραφέας είναι ένα ουράνιο στοιχειό που γλιστρά στον ουρανό, γδέρνει τη γη και χάνεται” (σς. 160). Χ άν εται όπως και οι σκέψεις του, αν δεν χαραχτούν σε ένα χαρτί, ή αν δεν χτυπήσουν τα πλήκτρα ενός υπολογιστή. Α πό τον συγγραφέα εντέλει μένει μόνο η σκέψη, τυπωμένη ή αιωρούμενη, και στέκεται στον ορίζοντα του χρόνου ως έχει, άλλοτε σαν σκοτεινή τρύπα κι άλλοτε σαν ήλιος. Και συγγραφέας είναι όποιος και όποια μάθει τις σκέψεις του να γραπώνονται από ένα κομμάτι χαρτί, να ανοίγονται στους άλλους, να συζητούν και να κατανοούν. Ο συγγραφέας μαθαίνει πρώτα να αφουγκράζεται και μετά να γράφει · να γράφει και μετά να σκέφτεται· να σκέφτεται και μετά να διορθώνει· και να ξαναγράφει, να ξαναγράφει... Ο συγγραφέας δεν ξέρει τον εαυτό του. Ξέρει τη γραφή του, και μέσα από αυτή μαθαίνει ...

136: The Poet

 “ The poet is a dweller in two worlds, one dying, the other struggling to be born.” (Virginia Woolf, The Leaning Tower, 1940, p.173) ___________________________________________ Her eyes fall in eternal gaze. Sundays are wind-alike drying thoughts from the body. The poet stands dazed and amazed. Nothing has changed much but the years. Flowers are offered Mrs. Dalloway, but the dinner is yet to be served. Interventions excuses to write. Black cats scratching their nails against the clock of time. Gardens to awe to dream. Words words; and “parties to cover the silence”*. Silence; wars and expectations foreign lands and desires. Sussex is not subjected to our dreams anymore light and darkness dance on top its fields. The world leans to the future perpetually as dinner is served “ too early for lamps; and too early for stars”**. T he poet stares. January 2018, ...

Ξένη Γη

27 Ιανουαρίου 2018, Εργοστάσιο Σαμοθράκης. Σε ξένη γη το σώμα βρέθηκε καινούργια χρώματα, αρώματα θάλασσα αλλιώτικη, άγρια μα και όμορφη. Άλλοτε ζέστη στην καρδιά κι άλλοτε κρύο, παγωνιά. Η ξένη είναι φιλική ... μα ξένη. Ελευθερία ή μοναξιά; Ποιος ξέρει τι είναι η ξενιτιά; Έρχεσαι, πας, στριφογυρνάς πέφτεις ... μα σου θυμίζει η γη ξένη δεν είναι για κανέναν μας. (Χρύσα Μαρή)   ----------------- Πικρό τσάι στον ήλιο σαν άνεμοι οι ώρες χάνονται πάνω απ’ τους ανθρώπους φλόγες κι αλάτι με πάγο κάτι ψιθυρίζεις πριν αποκοιμηθείς. Σε περίμενα σαν παιδί που λαχταρά στον κήπο να τρέξει. (Ελένη Κότσιρα)

Samothraki Writing Club announcement

Snow

Let me fall in a white maze & let me be completely unaware of its roots. It snows every time you mountains to seas stretch your arms reaching to the future. No words & no conception, only snow & coffee gone cold. 14 January 2018, Samothraki. Photograph: Chora of Samothraki, 14.01.2018.

Για τις τελευταίες μέρες (που δεν τελειώνουν ποτέ)

Τελευταία μέρα του χρόνου. Τελευταία βόλτα πριν το ταξίδι. Τελευταίο φιλί πριν την αποχώρηση. Τελευταίες σκέψεις. Τελευταία πακεταρίσματα. Και ξανά. Του χρόνου πάλι, και του χρόνου, και του χρόνου… Τελευταία ματιά στο δωμάτιο, που δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά. Τελευταία ματιά στο σπίτι που δεν ξέρεις αν θα ξαναγυρίσεις. Αλλά και τελευταία ματιά στο σπίτι που γυρίζεις κάθε φορά. Τελευταία ματιά ψηλά από το αεροπλάνο και έξω από το τρένο. Τελευταίος καφές της χρονιάς. Τελευταίο γλυκό. Τελευταίες εκκρεμότητες. Ίδια αίσθηση∙ σπίτι. Οι επόμενοι δεν θα μάθουν ποτέ πώς ήταν να μένεις στο East Slope . Οι προηγούμενοι θα γυρνάμε ξανά στην ίδια αίσθηση∙ σπίτι. Τελευταίας στιγμής ετοιμασίες και η ίδια αίσθηση από την Αγγλία στην Αθήνα και από την Αθήνα στην Σκωτία∙ γι’ αυτό που έβαλες, κάνει παγωνιά. Πείσμα. Γέλια. Αθήνα. Φώτα πολιορκούν τους βολβούς των ματιών με το ίδιο όπλο∙ οικειότητα. Σακούλες σε χέρια φορτωμένες και σακούλες που χέρια βγάζουν από...

A Nutcracker's Song

Tonight’s sky between brightness and darkness divided a town’s lost aim to cross line by line eternity looking for when there’s nothing to dream of. Electric colours without stars without galaxies somewhere far and wishes standing by. Tonight’s sky obscured and motion deprived has nothing for kids to seek in distanced lands but recyclable and wasted soil in midlands. Ballerinas elusively mirrored in music boxes tales packed and travelling imagination to ashes. Skies of snow papercut years to come fairytales on stage. Christmas 2017, Athens. Photograph: 27 December 2017, Athens.