Poetic Movements

Μιλούσες πάντα για τους άλλους πολύ και ποτέ για σένα· έτσι θυμάμαι. Η σκέψη σου πέφτει τώρα σαν τη πάχνη πάνω απ’ την πόλη λίγο πριν το καλοκαίρι· και τα λόγια σου μέσα της χάνονται. Έγραφα τόσο για σένα και τόσα, σ’ έβρισκα μόνο μέσα στις λέξεις κάθε που απ’ τα χέρια μου έφευγες· συνέχεια. Μα σε γνωρίζω ξανά τώρα, τώρα που τα λόγια σου είναι σπάνια και οι λέξεις μου σκόρπιες, τώρα που η ζωή απογυμνώθηκε από κάθε ποίηση. Στην σιωπή της πόλης στα κενά της σκέψης εμφανίζεσαι πέρα από τη μνήμη, αλλιώτικα μάτια σε μία διαπερατή μορφή. Στις ασυνέχειες της απόστασης και του τόσου πόνου που έχει σιγάσει κάθε τι που ειπώθηκε, καταλαγιάζει η πάχνη στην σκέψη σου σαν καταφύγιο. 29 Απριλίου 2017, Dundee.

A year or so time flies but we are grounded. A year or so ships sailing away and we were waving goodbye every single day. A year or so this place will never again be just a port it has never been. A year or so with amplified gaze and a burning heart. Today and tomorrow wherever I stand there is a haima* over my head and a heema** above it. And I keep thinking that Mira and Zahra are growing up for better or for worse away from Piraeus. 27 April 2017, Dundee. *Arabic word for tent. **Arabic word for moon.

Wet soil and wet cement, fish and meat scents cooked in the air, a sky opened to eternity the rain has reached us out. Seas away but I still can see the same people in pace, as if the world is there a single dot amidst the waves and the winds. Over the Atlantic earlier fell a Mediterranean rain. 09 April 2017, Dundee.

[Scroll down for English] Στη σκιά του ήλιου όταν νυχτώνει στην πόλη και το χώμα μυρίζει βράδια της εξοχής και τα αστέρια απλώνουν χάρτες με ιστορίες και θησαυρούς στον ουρανό· στη σκιά του ήλιου που κάθε μέρα διαρκεί λιγότερο γιατί το καλοκαίρι προλαβαίνει την άνοιξη στον ύπνο ακόμα και στα πρώτα της βήματα· στη σκιά του ήλιου και στ’ ανοιχτά παράθυρα της νύχτας στους κήπους των σπιτιών και βαθιά μες στη θάλασσα, καθώς περπατάς και μόλις σταθείς βρίσκεις κάτι από σένα κάτι από τους άλλους και κάτι από τα μέρη που αγάπησες· μέσα και τριγύρω σου. ---------------------- In the shade of the sun when night comes to town and the soil smells evenings of the countryside and the stars stretch maps full of stories and treasures on the sky; in the shade of the sun everyday lasting shorter because the summer catches up with spring at sleep and even at her first steps; in the shade of the...

In the morning there is a shine of the day that takes you elsewhere. As people pace through it they take you to places you had forgotten.   The weekends have a grace for all that was lost to be found again in a scent, an image and a gesture. Weekends make your heart blossom again and love what it fears to to walk from home to the sea and from a city to another, a country to another, a time to another. Weekends concentrate time in a person’s gaze from present to the past anew. Sunday, 12 March 2017, Dundee.

It's an oxymoron to write about dance, about movement, about bodies; because no matter the motion taken for the hands and the shoulders to write (or type), the body sits still, largely motionless. It's even a more surprising oxymoron to research with dance, to make dance and motion your research partner; abstracts, thoughts, papers, results, all end up written down on document forms. Slowly your dancing fades away, your body aches, your expression feels betrayed and captured. But yet, in these awakening moments that movement flows back through your body, consciousness grows fast; faster than usually. Touch replaces the senses back to their initial moment of birth, and as the body tires soon enough, having lost its confidence, you are grasping for breath, and when you catch it and balance again, you are starting over.  And over and over again, eyes closed and confidence regained, you relive the first time you created another you, and other tho...

Από το παράθυρο έξω τι κοιτάς· πες μου πως κοιτάς εμένα πως εμένα αναζητάς σε κάθε ξένο περαστικό κάτω απ’ το παράθυρό σου. Τι ψάχνεις και για πόσο για πόσο αλλού θα βρίσκεις πάλι εμένα· εμένα που όπως το λίγο χιόνι στο άγγιγμα της γης χάνομαι από προσώπου της. Παράθυρο μικρό, στης γης την άκρη κάθε που κει ξημερώνει εδώ βασιλεύει το φεγγάρι και δεν ξέρω πώς να σε ρωτήσω στο φως του πρωινού ποια γη ποια θάλασσα σε ξυπνά με καλημέρα. Στης θάλασσας την άλλη άκρη στης γης το μικρό νησί προβάλει ξανά το ίδιο φως· το βράδυ σιγανή φωτιά στ’ απάγκιο μιας παραλίας που όταν μαζί της ξαπλώνεις αστέρια ονοματίζεις, κι άραγε από το παράθυρο του ουρανού έξω τι κοιτάς· πες μου πως κοιτάς εμένα. 11 Φεβρουαρίου 2017, Dundee, Σκωτία.